Afgelopen weekend raakte ik tijdens het schoonmaken van het huis steeds meer gefrustreerd. Ik stootte mijn hoofd tegen de hoek van de kast, worstelde met de stofzuigerslang die ik terug wilde bergen en ondertussen draaide mijn hoofd vol oordelen over mijn partner. Hij zou dit soort dingen moeten doen! Het is zijn schuld dat ik gefrustreerd ben. Hij moet werken, maar ik hoor hem met een vriend aan de telefoon praten terwijl ik me hier uit de naad werk om de rommel op te ruimen!
Die storm van oordelen bleef bij me toen ik ging koken, en mijn energie liet dat zien. Pannen kletterden, keukengerei viel op de grond en mijn stress was voelbaar.
Midden in die chaos kreeg ik ineens een helder moment: Niemand anders is verantwoordelijk voor hoe ik me nu voel. Mijn gevoelens zijn van mij. Mijn gedachten zijn van mij. En ik heb een keuze in wat ik doe met wat er in mij gebeurt.
Ik pauzeerde en vroeg mezelf: Wil ik zo doorgaan? Heb ik het naar mijn zin? Dient dit mij, of iemand anders?
Mijn antwoord was een duidelijk nee. Daarna voelde ik iets wat op dat moment echt belangrijk voor me was: keuzevrijheid. Ik kan zelf kiezen wat ik doe. Ik vroeg me af: Wil ik een pauze nemen? Wil ik even gaan zitten? Zal ik een stukje gaan wandelen? Na het innerlijk checken merkte ik dat ik eigenlijk gewoon wilde koken. Echt wilde. Ik wilde doorgaan, nu met rust en keuze in plaats van frustratie en verwijt.
Mijn gemoed veranderde toen ik de verantwoordelijkheid nam voor wat er in mij gebeurde. Ik had mijn partner niet meer nodig om mijn worsteling op te merken of iets op te lossen. Hij was eerder wel komen kijken en had gezegd: “Ik hoor lawaai. Heb je steun nodig?” Ik had toen geantwoord: “Nee, ik ben gewoon gefrustreerd,” maar ik was nog niet verbonden met wat er in mij leefde.
Door die verbinding met mezelf kwam ik terug bij mijn besef van keuze. Niemand dwingt mij om de slaapkamer schoon te maken. Niemand dwingt mij om te koken. Dit zijn mijn keuzes.
En op de een of andere manier veranderde dat alles. Verantwoordelijkheid nemen voor mijn keuzes voelde bevrijdend. Het herinnerde me eraan dat ik, ook als ik niet alles kan kiezen wat er om me heen gebeurt, opnieuw contact kan maken met mezelf, kan luisteren naar wat belangrijk voor me is en kan kiezen hoe ik wil reageren.
Wil je ontdekken hoe Geweldloze Communicatie je kan helpen om van (zelf)kritiek en verwijt naar meer verbinding met jezelf, keuze en zorg te komen? Je bent van harte welkom bij een van mijn gratis workshops of cursussen.
.jpeg)
.jpg)